Είναι η περίφημη γάτα χωρίς ουρά. Είναι κοινωνικό και φιλικό ζώο και μπορεί να μοιραστεί το σπιτικό της με μικρά παιδιά και με άλλα κατοικίδια. Η συμπεριφορά της μοιάζει με σκύλου στο ότι μπορεί να γρυλίσει αν την πειράξουν, να φέρει αντικείμενα πίσω και να ακολουθήσει τον κύριό της. Της αρέσει ο ύπνος σε αγκαλιές και σε μέρη που βρίσκονται ψηλά. Άλλη της αδυναμία είναι τα γυαλιστερά αντικείμενα: αν εξαφανιστούν τα κοσμήματά σας ίσως είναι αυτή η αιτία!

Είναι γάτα με συμπαγή κατασκευή και στρογγυλό κεφάλι. Τα αυτιά της έχουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Τα πίσω πόδια της είναι μεγαλύτερα από τα μπροστινά. Η ουρά μπορεί να απουσιάζει εντελώς, ή να υπάρχουν ένας με τρεις σπόνδυλοι ως συνέχεια της σπονδυλικής στήλης, ή να σχηματίζεται μια μικρή ουρίτσα από ένα μέχρι και πέντε σπονδύλους. Υπάρχουν και Manxes με μια μικρή μεν αλλά κανονικότατη ουρίτσα.

Το πυκνό τρίχωμά της χρειάζεται χτένισμα δύο με τρεις φορές την εβδομάδα για να διατηρήσει τη γυαλιστερή υφή του.

Είναι μια από τις αρχαιότερες φυλές, που δεν έχουν δημιουργηθεί με ανθρώπινη παρέμβαση. Προέρχεται από τη νήσο του Μαν, ένα απομονωμένο νησί μεταξύ Ιρλανδίας και Αγγλίας. Ένας αριθμός λαϊκών μύθων προσφέρει και από μια διαφορετική εξήγηση για την απουσία της ουράς: λέγεται ότι ήταν το τελευταίο ζώο που μπήκε στην κιβωτό του Νώε, με αποτέλεσμα να της πιάσει την ουρά η πόρτα. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, της την έκοψε ο σκύλος του Νώε και η γάτα από τη λύσσα της κολύμπησε από το Αραράτ μέχρι το Μαν, όπου βρήκε καταφύγιο. Μια τρίτη ιστορία λέει ότι οι Βίκινγκς συνήθιζαν να χρησιμοποιούν τις ουρές των γατών ως φυλαχτό, ώσπου, για να γλιτώσουν τα γατάκια τους, οι ίδιες οι μητέρες άρχισαν να κόβουν τις ουρές με τα δόντια τους όταν γεννιόνταν. Η αλήθεια είναι ότι η εξαφάνιση της ουράς οφείλεται σε γενετική μετάλλαξη, η οποία κυριάρχησε εύκολα στο σύνολο του πληθυσμού στο απομονωμένο περιβάλλον του νησιού.